Van aanlummelen naar ambities en dromen | Marit’s fitjourney

marit fitjourney

Ik kan me niet voorstellen hoe mijn leven er nu uit zou zien, als ik niet was begonnen met gezonder leven. Als ik niet afgevallen was, als ik niet beter in mijn vel was gaan zitten. Als ik niet zelfverzekerd was geworden. Het heeft mijn leven letterlijk op zijn kop gegooid en ik heb sindsdien ongelofelijk veel dingen gedaan die ik daarvoor nooit had gedurfd. Op kamers gaan staat denk ik wel bovenaan die lijst! 

“Dat kan ik toch niet”

Ik zal eens een beeld schetsen van hoe mijn leven er eerst uit zag, want het lijkt in niks op mijn leven nu. Mijn havo deed ik met 2 vingers in mijn neus en ik had best een goede cijferlijst na mijn eindexamens, een lijstje om trots op te zijn. Maar dat interesseerde me weinig. Na de havo wilde ik dolgraag schoonheidsspecialiste en make-up artiest worden. Ik wilde dat al mijn hele leven, tenminste, als prinses of zeemeermin niet zou lukken.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb alle hbo opleidingen zo ongeveer overwogen. Ik was altijd al een beetje een computernerd en ICT trok me heel erg. Maar eigenlijk alleen het grafisch design gedeelte. Huidtherapie misschien? Nee, dan moest ik op kamers, want het was lang reizen. Dat wilde ik natuurlijk niet. Journalistiek? Schrijven vond ik geweldig, maar het was een lotingsstudie en daar zou ik vast niet bij zitten. Dit zijn nog maar een paar van de opleidingen die ik overwoog en net zo snel weer wegwuifde. Dus toch naar het MBO!

Niemand vond het leuk, ze vonden het doodzonde, maar ik mocht het wel doen. Omdat het financieel voordeliger bleek, deed ik de opleiding particulier en daarnaast ging ik parttime in een kledingwinkel werken. Ik vond het wel prima zo.

Saaie kantoorbaan

Ik heb beide opleidingen afgemaakt, maar schoonheidsspecialiste niet van harte. Ik vond het 10x niks. Make-up vond ik wel geweldig, maar ik paste achteraf niet goed in het wereldje. Ik besloot te solliciteren en ik ben uiteindelijk bij een verzekeringskantoor beland. Geloof me, ik weet meer van verzekeringen, dekkingen en polissen dan ik zou willen. Het was een klein kantoortje, de collega’s waren erg aardig en ik vond het wel prima zo. Het verdiende prima en mijn werkzaamheden waren prima. ‘Prima’. Een gevaarlijk woordje, want het zorgt ervoor dat je ergens blijft hangen.

Ik heb er best een hoop geleerd, maar alle werkzaamheden waren ver onder mijn niveau. Het was geen uitdaging en het was gewoon niks voor mij. Ik had regelmatig niks te doen en uiteindelijk werd mijn contract niet meer verlengd, omdat er simpelweg te weinig werk was. Oh en wat grappig is, mijn baas zei dat hij grotere dingen van mij verwachtte. Hij was er zeker van dat ze nog meer van mij zouden horen. Ik vond dat een belachelijke opmerking en geloofde niet dat het gemeend was.

Nadenken

Het mooie is dat door al deze veranderingen: het verlies van mijn baan, mijn groei in zelfvertrouwen en het verbreken van mijn relatie (van 4 jaar!), ervoor zorgden dat ik weer ging nadenken. Ik wilde meer. Ik kreeg een paar maanden een uitkering en dat is de periode geweest waarin ik alles heb omgegooid. Ik leerde mijn huidige vriend kennen en ik keek weer naar HBO studies. Journalistiek bleef terugkomen, ik was en ben nog steeds dol op schrijven. Ik wilde absoluut niet bij een krant werken, maar ik wist ineens heel goed wat ik wel wilde: ik zou bij een tijdschrift gaan werken.

Terwijl mijn moeder op vakantie was heb ik de knoop doorgehakt en daarna heb ik iedereen ingelicht. Mensen waren verbaasd, dachten dat ik het niet zou kunnen (volhouden). Dat ik onderschat hoe het is om na jaren gewoon werken ineens weer naar school te moeten. Toen kwam mijn moeder thuis van vakantie en ik zei dat ik wilde praten. Ze raadde geloof ik al waar het over ging voor ik het verteld had. Ze was meteen dolenthousiast.

Nooit meer hetzelfde

Mijn leven is sindsdien nooit meer hetzelfde geweest en als ik nu weer terugkijk naar mijn 1e jaar op kamers, is er wéér zoveel veranderd. Ik droom, ik heb plannen, ambities.. Ik doe dingen die ik nooit had gedurfd. In plaats van denken “dat lukt toch niet”, denk ik nu “dat kan ik!”. Klinkt heel suf, maar het is wel waar.

Ik ben er van overtuigd dat dit nooit had gebeurd als ik mijn levensstijl niet omgegooid had. Ik durfde uit een slechte relatie te stappen, want ik had eindelijk door dat ik veel beter verdiende dan belazerd te worden. Ik realiseerde me dat ik hartstikke slim ben en echt wel hoge doelen mag stellen. En zelfs als het mislukt, dan heb je het geprobeerd. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik er alles aan gedaan heb. Ik ben van mening dat je alles kunt bereiken, als je er hard voor werkt en niet opgeeft.

Dit vind ik de belangrijkste boodschap van mijn hele fitjourney en ik blijf nog steeds groeien en leren. Volgende week vertel ik jullie wat er is gebeurd toen ik voor mijn studie naar Tilburg verhuisde. Ik raakte een beetje geobsedeerd door het trainen en wilde ook zo’n killer shape..